จากคืนนี้ไป
ฉันจะเขียนบันทึกทุกเรื่องราวระหว่างเธอกับฉัน
ให้มันดูเป็นรูปธรรมมากขึ้น
เพื่อให้ฉันยังคงจดจำคืนนี้ไว้ได้
ต่อให้ฉันจะเลอะเลือนไปสักเพียงใดก็ตาม
ฉันนั่งจมปลักอยู่กับเฟซบุ๊คของฉัน
ที่มันไม่เคยมีอะไรคืบหน้าไปกว่าเรื่องเดิมเดิม
ยังคงมีคนแวะเวียนเข้ามาทักทาย
แต่ไม่มีเธอ
เธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ในโลกของเฟซบุ๊คไม่ต่างกัน
ฉันคิดถึงเธอ
แต่เธอคงไม่มีเหตุผลอันใดให้ต้องมีความรู้สึกแบบเดียวกับฉันกลับมา
ฉันมองไม่เห็นทาง
ทางที่เราจะได้พบเจอกัน
ทางที่เราจะได้พูดคุยกัน
สิ่งเหล่านี้หายไปไหน
ทั้งทั้งที่ไม่นานมานี้
ฉันยังคงมีแต่ภาพเธอในหัวใจ
ฉันพยายามถามตัวเองว่าจะทำอะไรต่อไป
แต่ลึกลึกข้างในกลับไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
จึงสรุปได้เพียงว่า
แค่ทักทายกันก็น่าจะเพียงพอ
พอที่จะรักษาใจให้ไม่ชอกช้ำไปมากกว่านี้
ฉันจึงทักทายเธอไปอย่างที่คนทั่วไปควรกระทำกัน
เหมือนดั่งสวรรค์มองเห็นและเกิดสมเพชในตัวลูกผู้ชาย
คนที่ไม่มีปัญญาคิดอะไรได้มากกว่าการทักทาย
พระเจ้ายื่นมือลงมาหาโอกาสดีดีให้
เธอบอกว่า
เธออยากคุยกับฉัน
และฉันก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของฉันไป
ทันทีที่กดเอนเทอร์
ฉันก็พยายามแหวกหาเครื่องโทรศัพท์มือถือของฉัน
มือนั้นสั่นระริก
รอคอยรับเบอร์สำคัญที่ชั่วชีวิตของฉันก็ไม่มีวันจะขอมาได้
นั่นก็คือเบอร์โทรศัพท์ของเธอ
ฉันสะดุ้งเฮือกทันทีที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ดวงตาจับจ้องที่ตัวเลขเหล่านั้น
แล้วเสียงก็พลันเงียบไป
ฉันลืมกดรับ
ฉันโทรสวนกลับไปทันที
เพื่อจะแก้ไขความผิดพลาดแบบโง่โง่ เง่าเง่า
เธอรับทันทีและพูดจากันนิดหน่อย
เสียงนั้นช่วงอ่อนหวานละมุนละไม
เหมือนลากได้ทั้งหัวใจให้หายไปในสวนดอกไม้
นั่นเป็นเสียงเธอไม่มีผิดเพี้ยน
ดูเหมือนว่าเธอจะโทรถูกกว่า
เธอจึงอาสาโทรกลับมาใหม่
ในมุมมองของลูกผู้ชาย
มันดูไม่ดีเลยที่ฝ่ายหญิงจะเป็นคนโทรหา
แต่ในมุมมองของราคา
ก็ควรค่าจะเป็นแบบนั้น
เธอโทรเข้ามาในเวลา 23 : 44 : 55
ระยะเวลาการสนทนาคือ 02 : 21 : 58
สรุปคือ
เราเสร็จสิ้นการสนทนาในช่วงเวลาตีสองของวันถัดไป
ดูเหมือนเธอจะหลับไหลไปกับสายโทรศัพท์เสียแล้ว
ส่วนฉันยังคงใจเต้นตูมตาม
ไม่ลดหย่อนลงจากวินาทีแรกที่เธอโทรมา
เมื่อสิ้นสุดการวางสาย
ฉันส่งข้อความทิ้งท้ายกลับไปหา
แต่ไม่มั่นใจว่าราตรีนี้เธอจะได้อ่านหรือเปล่า
ทันทีทันใด
ฉันก็รีบบันทึกเบอร์ที่เฝ้าฝันนี้ไว้ในเครื่อง
เขียนด้วยข้อความปกติไม่มีส่วนขยายใดใดพิเศษ
ต่างกับข้างในหัวใจ
ที่ตอนนี้มันขยายจนพองโตเป็นพิเศษ
คืนนี้ฉันคงยิ้มไปแบบไม่รู้ตัว
และคงนับไม่ได้ว่าเป็นอยู่กี่ครั้ง
ในช่วงเวลาราตรีนี้
ฉันหวังว่าเธอคงจะฝันดี
ส่วนฉันในวินาทีนี้
กลับรู้สึกดียิ่งกว่าความฝันใดใด
สุดท้าย
คำพูดหนึ่งหนึ่งของเธอมันติดอยู่ในใจ
เธอบอกว่า
ตอนนี้เธอไม่เปิดรับใคร
ใจเธอเหมือนดั่ง
"กำแพงน้ำแข็งที่ล้อมด้วยโซ่และใส่กุญแจเอาไว้"
ฟังดูแล้ว
คงยากที่เข้าไปข้างใน
แต่ไม่ว่ามันจะหนักหนาสักเพียงไร
ยังไงยังไงฉันก็ยังรอ
รอเธอเปิดใจ
by [Q]UIXOTIC
